Ik zegen jou

rembrandthanden

Ik voel mij bevoorrecht in een land te wonen waar ik op Hemelvaartsdag in alle rust en vrijheid een kerkdienst kan bijwonen. Na zoveel jaren weggeweest te zijn uit een kerk, merk ik hoezeer dingen zijn veranderd en hoe ikzelf ook ben veranderd. Tegelijk is dat eeuwenoude verhaal hetzelfde gebleven. Ik kan zo genieten van hedendaagse verhalenvertellers die oude woorden weer springlevend weten te maken.
Neem nou deze vrije Hemelvaartsdag die begint met een bezoek aan de Plantagekerk in Zwolle. We vieren dat Jezus naar een andere dimensie ‘verdween’ en daarmee tegelijk altijd aanwezig is.
Aan dit wonderlijke verhaal in Lucas 24 gaat nog iets vooraf. De man doet eerst zijn handen, die nog niet helemaal genezen kunnen zijn, in de lucht en zegent leerlingen.
Zegenen, met de vingers wijd open gespreid of in een W-vorm, het is een krachtige uiting die voor iedereen voorhanden is en waarmee we iemand het goede, vrede, wensen. Of die hand nu de lucht in gaat of even op iemand rust en contact maakt.
Het grote verhaal van de Bijbel, samengevat in een gebaar. Ontspannen vuisten, zegenende handen. Ik kijk even naar mijn eigen handen, zie geen wonden, maar voel de kracht.

Bron: Jos Douma – Preekkracht