Stil ‘gebed’

Stil 'gebed'

In verband met de boekenbeurs ben ik deze week in Londen. En dineer helemaal alleen in een pizzeria aan Holland Avenue. Het is heerlijk om na de drukte van deze dag even met een boekje in een hoekje te genieten van de rust.

Aan de overzijde van het restaurant kiest een jong stelletje een afgelegen tafeltje tegen de zijmuur. Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar en ik kijk ze recht in hun gezicht. Mijn pizza rusticara wordt bezorgd en is verrukkelijk. De twee praten, zitten aan elkaar en stralen. Dan richten ze hun blik rustig naar beneden, geconcentreerd en stil. Als een dagelijks ritueel.

Ik bid zelden voor mijn eten, laat staan dat ik daaraan zou beginnen in een restaurant. Maar ik herinner me het goed van vroeger. Vooral die momenten waarop we met hele groepen in de Leidse Mensa samen stil werden. Voor mij veel te opvallend, maar je doet eraan mee. Maar dat je toch midden in Londen zo’n tafereel ziet… Dat vind ik bijzonder – en ik blijf maar kijken.

Dan kijken ze weer op. En ik zie waar het gebed op was gericht… Twee smartphones komen boven tafel en het gesprek gaat weer verder. Tja, dat is wel een onverwachte perspectiefwisseling. En ik realiseer me weer hoe makkelijk de werkelijkheid zich voegt in je eigen frame.